"Ulica Wiejska" to główna ulica na Helu. Zachowały się tu nieliczne ale bardzo charakterystyczne dla tej miejscowości ludowe domki rybackie z końca XVIII wieku oraz połowy XIX wieku. Dzisiejsza nazwa ulicy wywodzi się z okresu, gdy po utracie praw miejskich w 1872 roku, Hel stał się na blisko 100 lat osadą wiejską. W międzyczasie ulica nosiła nazwę Generała Waltera i dopiero w 1989 roku przywrócono jej przedwojenną nazwę. Domy zostały wybudowane według ścisłych zasad budowy domów. Są to nie podpiwniczone budynki jednokondygnacyjne z drzwiami połówkowymi wykonane konstrukcją szkieletową, do której użyto sosny i cegły. Pomiędzy budynkami zachowano wąskie przejścia, pozwalające na komunikację między brzegiem a ulicą. Było to też zabezpieczenie przeciwpożarowe - utrudniało rozprzestrzenianie się ognia poprzez budynki. Mieszkańców Helu, ograniczało również samo geologicznie usytuowanie tego terenu. Głównym ograniczeniem w długości, jaką mogła mieć "Ulica Wiejska" była długość wału wydmowego.
